اوناییتون که منو تابحال شناختین حتما این رو هم فهمیدین که من اصولا آدم خیالبافی ام و حتما این رو هم میدونین که خیالبافی انواع و اقسام مختلف و جورواجور داره و اگه دیگه خیلی منو بشناسین این رو هم ملتفتین که همه این گونه ها و شاخه ها شامل حال من میشه . از خیالپردازی در مورد آینده و گذشته اونجوری که میتونست باشه و خودت رو جای تک تک شخصیتهای بزرگ و کوچیک دیدن و جای اونا تصمیم گرفتن و دوست پسر همه هنرپیشه ها و مانکنهای معروف و غیر معروف بودن ( فقط در حد بودن، از یه جایی به بعدش خیالاتم قفل میکنه ، فکر بد نکنین ) و جای آرتیسته نقش بازی کردن چه بسا بهتر از اون ... که بگذریم این یه مدل یه چیز دیگست : رو نیمکت توی پارک نشستی و بازم هدفونها تو گوشات و یهو دوباره خیالات برت میداره ،یه لحظه میشی اسلَش ، با همون تیپ و قیافه با تصور اینکه همون قدر لاغری و کشیده و یه جفت بوتِ پاشنه دار هم پاته با یه جلیقه تنت و موهاتم بلند( با تصور اینکه مو داری هنوز ) و ریخته تو صورتت جوری که هیچ بنی بشری تا بحال صورتتو ندیده که البته اهمیتی هم نداره چون اسلشی ! با یه گیتار برقی دستت ،از در یه کلیسا وسط بیابون میای بیرون( خُب ، یه جورایی مسیحی هم هستی ) سیگاریه رو هم قبلش زدی (اوه اوه ،داستان درام شد) یه سیگار هم در عین حال گوشه لبت ، شروع میکنی های های گیتار برقی زدن (که البته مسلمه که نه تنها هِر رو از بِر تو موسیقی تشخیص میدی بلکه خدای گیتار برقی هم هستی) باد هم همینجوری میپیچه تو موهات ولی بازم صورتت ناپیداست( بازم یاداوری میکنم فرض بر اینه که هنوز هم کلی مو رو سرت داری) همینجور میزنی گیتاررو تا خودِ غروب، کار و زندگی هم که نداری( یقینا صبحش هم کارگاه ساختمونی نبودی که پادرد امونت نده) انقدر با سیمهای گیتارت ور میری تا
...
یه دسته پاکت موچاله آبی و صورتی یهو میاد تو صورتت "آقا فال؟ فال حافظ؟" منم که به خودم اومدم بدون اینکه چشم از پاکتا ور دارم و پسره رو نگاه کنم سرم رو تکون میدم که نه. اونم که انگار دفعه اولش نیست آدم اینجوری دیده بدون اصرارهای همیشگی راهشو میکشه میره ... نمیدونم چرا اینقدر از فالم میترسم
..................
آهنگ بعدی از آیرو اسمیت، هیچ علاقه ای برای خیالبافی در اینمورد ندارم، این یه قلم رو شرمنده