view :طبقه 50- شمال غرب

2007-09-15T20:03:00.000+03:30

بینوایند آنهایی که با یک " دوستت دارم" خر میشوند و خرترین آن بینواهایی که با یک " هنوز دوستت دارم" آرام میشوند و دلخوش

2007-07-28T02:15:00.000+03:30

اوناییتون که منو تابحال شناختین حتما این رو هم فهمیدین که من اصولا آدم خیالبافی ام و حتما این رو هم میدونین که خیالبافی انواع و اقسام مختلف و جورواجور داره و اگه دیگه خیلی منو بشناسین این رو هم ملتفتین که همه این گونه ها و شاخه ها شامل حال من میشه . از خیالپردازی در مورد آینده و گذشته اونجوری که میتونست باشه و خودت رو جای تک تک شخصیتهای بزرگ و کوچیک دیدن و جای اونا تصمیم گرفتن و دوست پسر همه هنرپیشه ها و مانکنهای معروف و غیر معروف بودن ( فقط در حد بودن، از یه جایی به بعدش خیالاتم قفل میکنه ، فکر بد نکنین ) و جای آرتیسته نقش بازی کردن چه بسا بهتر از اون ... که بگذریم این یه مدل یه چیز دیگست : رو نیمکت توی پارک نشستی و بازم هدفونها تو گوشات و یهو دوباره خیالات برت میداره ،یه لحظه میشی اسلَش ، با همون تیپ و قیافه با تصور اینکه همون قدر لاغری و کشیده و یه جفت بوتِ پاشنه دار هم پاته با یه جلیقه تنت و موهاتم بلند( با تصور اینکه مو داری هنوز ) و ریخته تو صورتت جوری که هیچ بنی بشری تا بحال صورتتو ندیده که البته اهمیتی هم نداره چون اسلشی ! با یه گیتار برقی دستت ،از در یه کلیسا وسط بیابون میای بیرون( خُب ، یه جورایی مسیحی هم هستی ) سیگاریه رو هم قبلش زدی (اوه اوه ،داستان درام شد) یه سیگار هم در عین حال گوشه لبت ، شروع میکنی های های گیتار برقی زدن (که البته مسلمه که نه تنها هِر رو از بِر تو موسیقی تشخیص میدی بلکه خدای گیتار برقی هم هستی) باد هم همینجوری میپیچه تو موهات ولی بازم صورتت ناپیداست( بازم یاداوری میکنم فرض بر اینه که هنوز هم کلی مو رو سرت داری) همینجور میزنی گیتاررو تا خودِ غروب، کار و زندگی هم که نداری( یقینا صبحش هم کارگاه ساختمونی نبودی که پادرد امونت نده) انقدر با سیمهای گیتارت ور میری تا
...
یه دسته پاکت موچاله آبی و صورتی یهو میاد تو صورتت "آقا فال؟ فال حافظ؟" منم که به خودم اومدم بدون اینکه چشم از پاکتا ور دارم و پسره رو نگاه کنم سرم رو تکون میدم که نه. اونم که انگار دفعه اولش نیست آدم اینجوری دیده بدون اصرارهای همیشگی راهشو میکشه میره ... نمیدونم چرا اینقدر از فالم میترسم
..................
آهنگ بعدی از آیرو اسمیت، هیچ علاقه ای برای خیالبافی در اینمورد ندارم، این یه قلم رو شرمنده

2007-07-10T23:56:00.000+03:30

ببین! من به اندازه موهای سرم تو زندگیم دختر دیدم و شناختم، پس نگو هیچی نمیدونم و هرکی یه جوره و نمیشه قضاوت کرد و حالا که اینطور شد همه پسرا هم عین همن و... مرگ! نخند! خُب موهای سَرَم ریخته، ولی50 لاخ مو روکه داره، میخوای بگی 50 لاخ دختر...ببخشید،50 تا دختر،اصلا تو بگیر 30 تا،30 تا دختر واسه قضاوت کمه؟ نگو آره که دیگه اصلا حسش نیست، یعنی فعلا نیست ، حداقل تا آخر هفته
.
.
.
.
امروز چند شنبه بود؟

..........................

پی نوشت یه هفته بعد : 31 تا که دیگه کافیه؟ یا بازم نه؟

2007-07-02T00:30:00.000+03:30

یه موضوعیه که خیلی وقته میخوام در موردش بنویسم یعنی حداقلش اینه که مدتهاست فکرمو مشغول خودش کرده منتها ازونجایی که فکر میکردم چیزیه که ممکنه فقط خودم ازش سر در بیارم یا فقط واسه خودم جالبه یا خیلی شخصیه یا هم که خواننده عزیز دلیلی دیگه به دلایل عدیده اش مبنی بر اینکه من بالاخره یه چیزیم میشه اضافه میکنه( واقعا مهمه؟ هوم م م م ، راستش...) در این مورد سکوت کردم تا اینکه چند روز پیشا 2تا اتفاق افتاد که جداً دیگه نتونستم جلوی خودم رو بگیرم

اولیش خبری بود که تو رادیو شنیدم و اونم اینکه در نزدیکی لندن باز هم شیئی نورانی معلق در آسمان دیده شد(!) شاهدان امر گفتن که بزرگیه این شیئ حدود 1کیلومتر بوده و همه هم دیدنش رو تایید کردن... چقدر دلم میخواست الان دور و برم یکی بود تا مثل قدیما بزور هم که شده باهاش شروع میکردم به بحث کردن که آره، دیدی راست میگفتم؟ دیدی الکی نیست؟ دیدنش ، اونم به چه بزرگی ! آی که دلم میخواست طرف میگفت بابا جان ، اینا سلاح سریه آمریکاییاست، اینا همش فیلم و سیانسه و منم با همون لجبازی همونموقعها پامو میکوبوندم زمین که : نخیرم، وجود دارن . آمریکا خیلی هم که بخواد هواپیماهاش بزرگ باشه میشه 500 متر ، نه دیگه اینقدر بزرگ...بچه بودم ، حول و حوش 9 و 10، عشقم این چیزا بود ، یوفو و مثلث برمودا و آتلانتیس وای تی و ... نه فقط من ، خیلی دیگه از همکلاسیای دبستان ، زنگای تفریح تو حیاط مدرسه جمع میشدیم و شروع میکردیم از کتابایی که در این مورد خوندیم و اخباری که شنیدیم واسه هم تعریف کردن ، حتی اگه شده به چاخان و بلوف .خونده بودم که خیلی موقعها آدمایی که با یوفوها (همون بشقاب پرنده) روبرو میشن دزدیده میشن و ناپدید و دیگه هیچکی هیچوقت نمیبینتشون . پیش خودم دلیل میاوردم که حتما آدمایی هستن که بهشون احتیاج هست ، نه تو این زمین ِ خراب شده ی بی صاحاب ، یه جای دیگه و پیش آدمای دیگه ، حتما آدمایی هستن که براشون مهمن ، آدمایی که اینجا جا موندن و یه روزی بالاخره وقتش میرسه که آزاد شن و برن ، اونوقت تو رویاهای کودکیم ، اونموقعها که همه از خداشون آتاری میخواستن و دوچرخه کورسی ، آرزو میکردم که یه روزی یکی از اونا سر راه من هم سبز شه و منم قاطی بقیه بر بخورم و باهاشون برم . به خیالم اونا هم مثل من فکر میکنن که من مال این دنیا نیستم و اینجا جا موندم . تا سالها بعد عادت پیدا کرده بودم که وقتی شبا تنها میشم به آسمون نگاه کنم بلکه یکیشونو ببینم و اونوقت با همون ذوق کودکانه بالا و پایین بپرم و دست تکون بدم که من اینجام ، اینجا این پایین ، اومدین بالاخره... امید ج. تنها کسی بود که چندسال پیشا این رازمو براش گفتم وقتی شب تحویل پروژه رفته بودیم رو پشت بوم و آسمون رو نگاه میکردیم . یکی از همون ته لبخندهای همیشگیش زد که هیچوقت نفهمیدم خوشحالیه یا همذات پنداری یا پوزخند

اینکه مدتهاست این قضیه دوباره فکرمو مشغول کرده همین حس قدیمیه که دوباره پیدا کردم ، دوباره نگاه خیره ام به آسمون و دنبال گشتن و حس ِ جاموندگی و انتظار. به این فکر میکنم که اگه همین الان ، یکی از این روزا این اتفاق بیفته چیکار میکنم : از پنجره بیرون رو نگاه میکنم و در کمال ناباوری یکی از اون اشیائ نورانی رو میبینم که یه موجود سفید باچشمای وق زده سیاهش ازش اومده پایین و زُل زده بهم و با صدایی که معلوم نیست از کجاش میاد میگه اومدیم بالاخره ، دیر کردیم ولی خُب، رسوندیم خودمونو. حاضر شو که بریم ؛ و اونوقت من یکم فکر میکنم و میگم... نه ! من مال همینجام . مال همین زمین ، مال همین مردم . من یه آدم خوب و ماه و مهربون ام که اگه نباشم تعادل خیر و شر دنیا بهم میخوره . من یه پسر صاف و ساده و بی شیله پیله ام که اگه نباشم کیه که همه رو مثل خودش ببینه و سرکار بره و بشه اسباب خلاپرکنی و ذهن پرکنی این و اون؟ من یه انسان پاک م که اگه نباشم یه عده از کجا بفهمن که چقدر بد بودن و پست و خودخواه؟ من مال همین دنیام دوست ِ سفید من ، من یه گوشه این دنیا رو پر کردم ، گوشه خوبشو ، گوشه تنهاییشو. نمیخوام حق کس دیگه ای رو بخورم و اونجا جای یکی دیگه رو پر کنم . برو رفیق . دوستان بجای ما

اتفاق دوم این بود که دیروز پریروز از کنار یکی از این کباب ترکی فروشیای سابق میدون ونک رد میشدم ، چند وقتیه که یه دستی به سر و روش کشیدن و تغییر دکورش دادن و در و دیوارشورنگ سبز فسفری و صورتی زدن و پرش کردن از فرمهای منحنی و کج و کوله. دیدم که تابلوشو زدن و واسش اسم گذاشتن . فکر میکنی چی؟ سیرک؟ نه ، آلیس در سرزمین عجایب؟ اینم خیلی تکراریه ، چارلی در کارخانه شکلات ؟ اینم نه ولی از ایده ت خوشم اومد ...اسمشو گذاشتن یوفو ! در و دیوارشم پر کردن از عکسا و نقاشیای جَک و جونورای فضایی. میبینی؟ رویاهای کودکیم شده ملعبه و مضحکه و اسباب شکم سیرکنی ملت
....................................
دارم آسمونو نگاه میکنم ، قرص کامل ماه تنها شیئ نورانی بزرگ آسمونه که میبینم . اخبار علمی میگفت امشب همنشینی کیوان و زهره ست. هرچی میگردم اثری از اثارشون نیست . حتما همنشینیشون شده شبنشینی و بعدش هم... سیاره هم نشدیم

2007-06-26T03:44:00.000+03:30

یه طناب سفید دراز بود با یه عالم گره روش، یه طرفش چند تا بچه قد و نیم قد که سنشون از 6 و 7 بالاتر نمیزد در حالی که میکشیدن و اون طرف دیگه یه پسر درازِ هیکل که با چشمای گردشده اش رو زمین کشیده میشد و ناخوداگاه به بلاهت خودش میخندید و صدای یکی از اون بچه ها که با ذوق داد میزنه : دیدی گفتم نمیتونی و تو پس زمینه هم بقیه آدمای پارک تو اون دور و بر که ایستاده یا نشسته رو نیمکت مثل من جذب صحنه شدن... همیشه میگن بچگی یعنی پاک بودن و معصوم بودن و بیریا بودن و همه چیز رو ساده دیدن و... ولی حالا میبینم که نه ، قبل همه اینا بچگی یعنی تخم داشتن ، یعنی شوق بردن و بودن تو دل همه . اگه یه موقعهایی دلمون تنگ میشه واسه اون موقعها برای همون فریاد پیروزی با خنده های انفجاریه که از ته دل میکشیدیم و جماعتی که واسه کوچکترین کارمون هورا میکشیدن ... به خودت نگاه میکنی ، به این چیزی که هستی ، به گُندگی الکیت و تخمی که دیگه نداری واسه هیچ کاری و هیچ چیزی ، حتی پاک موندن

منم دلم تنگ اون روزاست

2007-06-18T14:12:00.000+03:30

حالا دیگر تو هم اینجایی . نمی گویم از تو خواهم نوشت ، از خود خواهم نوشت ، خودی که تو را در دل و در قلم دارد ... بمان، تا بمانم

تا بنویسم

2007-06-18T00:16:00.000+03:30

نه صدایی ، نه زنگی ، نه اس ام اس ی ... مهم نیست دنیات چقدر بزرگه و دور و برت چقدر آدم جورواجور ، هرچی باشی و هر جور و هر گور بازم پشت 4تا دکمه و یه صفحه 2اینچی اسیری . میبینی؟ دنیایی محصور تو یک مشت که تا صداش در نیاد توش جا نمیشی . کاش منم مثل تو زنگی روش میذاشتم که ازش خوشم نیاد و با جسارت هر چه تمام میذاشتمش رو سایلنت ، ولی عدل آهنگی روش گذاشتم که هر دفعه زنگ میخوره عین احمقا شروع میکنم تا تهش خوندن . زنگ میزنه ، میخونم ، پس هستم

2007-06-11T21:03:00.001+03:30

یک سال گذشت... دقیق یک سال ، نه فقط از اون روزی که برای اولین بار بهش زنگ زدم و همه چیز شروع شد ، نه ، از خیلی چیزا ، از اومدن نریمان به برج ، از اون شمالی که با فرزاد و پدرام و دوستان رفتیم که همش خنده بود و...بماند ،از اون شبی که مامان س. غدغن کرد که با اون پسره یعنی من حرف بزنه و اون هم گفت چشم ،از آخرین دیدار من و نورا تو کافی شاپِ بدون برق زیر نور شمع، از گریه های م. و منی که افریده شدم واسه شنیدن، از چیزایی که فقط اینجور موقع ها یادت میاد...همیشه فکر میکنیم این جداییها ورسیدن هاست که واسمون مبدا زمانیه ، زور زدم ثابت کنم که نه ، خیلی چیزای دیگه هم هست که بتونی باهاشون تشخیص بدی یه سال کذایی دیگه از عمرت گذشته. نتونستم ، نه؟... حدس میزدم

............................

هر یه هفته ای که میاد ومیره نشونه ی یکی از این " یک سال " هاست که میگذره . سالهامون مثل هفته ها و هفته هامون مثل روزها و

...

سال دیگه همین موقع میبینی نوشتم یک سال گذشت ، نه فقط از اون روزی که با ص. تو کافی شاپی که پرنده پر نمیزد نشسته بودیم و و لبخند بود و کلی حرف، نه فقط ازاون روزی که خاطرات گمشده ام پیدا شد و جون گرفت ، نه

...

2007-05-14T19:01:00.000+03:30

چند روزِ غریبی بود ، معجونِ هذیون وخاطراتِ بی نام و نشون ؛ دِ ژَ وو یا خیال یا ...اون روز رو صندلی رو ایوونِ ویلای نریمان ، شمال، جدا از سر و صدا وهیجان وفریادِ زو بازیِ بقیه و گربه ای که خودشو به پاهام میمالوند و من که برای اولین بار تو عمرم نوازشش میکنم ، در اوج نفرت ، در اوج درک متقابل ، اونقدر که با سرش روی پام خوابش ببره ... نم بارون وسط خیابون با بینی گرفته و گوشیهای هدفونی که چپوندم تو گوشم وگوش دادن همه آهنگای تریون و آناتما که خیلی وقت بود تو ترکش بودم از سر تا ته و نگاه دوخته من به افق ، جنگل نمک آبرود و آسمونِ کبودِ ابری ... بیدار شدنم تو تختخواب از شدت سرفه و صدای رعد و برق ودیدن تلفن توی دستم که حالا بوق آزادش سوت گوشخراش شده ... ازتو هم پیچیدن همه این حواس بیربط ، از وسط این گرداب ، داره سر بر میداره ، یه حس ، یه خاطره کهنه، یه هیولا ، اونقدر آشناست که ازش نمیترسم و از همینش میترسم ، ازاینکه حتی به قول سپهر نتونی به گوشه دفتر خاطراتت منگنش کنی که دست و پا نزنه . دست و پا میزنه ، لگد میزنه ، مثل جنین تو شکم مادرش ، اونقدر که یه روزی شکمتو پاره کنه و همه چیزو بپاشه بیرون ؛ یه هیولا ، یه بیگانه

...................

با صدای شباب برمیگردم رو صندلیم رو ایوون "حیف که خوشگلن ...کشا " میگه و با ذغالهای قلیونش ور میره .هنوز هم دارم پشت گردن و گوشاش رو ناز میکنم . میگم " اگه نبودن الان 1000 سال بود که نسلشون منقرض شده بود"ۀۀۀ

2007-05-05T02:03:00.000+03:30

عادت ندارم هرچی تو بلاگِ اونوری (تو یاهو) میذارم اینجا هم تکرار کنم ، ولی خب ، ازونجایی که چند روزه گذرم افتاده به آرشیو موزیکم و از میون اونا رفتم سراغ آلبوم رادیو کِیاس (کیاس ! لعنت به این وبلاگ که نمیشه توش 2 کلمه انگلیسی نوشت ، یا لابد ما بلد نیستیم) و آهنگ "خانه"، تصمیم گرفتم اینجا هم یه حالی به خودم و البته جمع بدم
رادیو کِیاس مسلما بهترین کار راجر نیست،این رو خودش هم اعتراف کرده ، ولی چیزی که جالب و البته مهمه مثل باقی کارای استاد داستان پشت اونه . داستان حواشی جنگ سرد و تاثیر پذیری جوامع بشری از اون ، از سیاستهای کلی گرفته تا جزئی ترین مسائل زندگی که البته تو این آلبوم مستقیم تر و صریحتر راجع بهش صحبت میشه . اینجا بر خلاف اکثر کارای راجر و پینک فلویدِ سابق خط اصلی داستان گنگ و نامشخصه و در عوض همراه با سی دی داستان اصلی اون ضمیمه شده که با خوندن اون گره کور روایت متن تا حدود زیادی باز شده. خوندن اون و گوش دادن دوباره و البته کامل آلبوم رو به همه دوستان تو صیه میکنم . من خودم چند خط اخر رو دیوانه وار دوست دارم ،چند خطی که راویِ اهنگ اخرِ آلبومه

The tide is turning

The Story Of Radio K.A.O.S.

Benny is a Welsh coal miner. He is a radio ham. He is 23 years old, married to Molly. They have a son, young Ben, aged 4, and a new baby. They look after Benny's twin brother Billy, who is apparently a vegetable. The mine is closed by the market forces. The Male Voice Choir stops singing, the village is dying.
One night Benny takes Billy on a pub crawl. Drunk in a brightly-lit shopping mall, Benny vents his anger on a shop window full of multiple TV images of Margaret Thatcher's mocking condescension. In defiance, he steals a cordless 'phone. Later that night, Benny cavorts dangerously on the parapet of a motorway footbridge, in theatrical protest at the tabloid press. That same night, a cab driver is killed by a concrete block dropped off a similar bridge. The police come to question Benny; he hides the cordless 'phone under the cushion of Billy's wheelchair.

Billy is different, he can receive radio waves directly without the aid of a tuner; he explores the cordless 'phone, recognizing its radioness. Benny is sent to prison. Billy feels as if half of him has been cut off. He misses Benny's nightly conversations with radio hams in foreign parts. Molly, unable to cope, sends Billy to stay with his Great Uncle David, who had emigrated to the USA during the war. Much as Billy likes Uncle David and the sunshine and all the new radio in LA, he cannot adjust to the cultural upheaval and the loss of Benny, who for him is 'home'.

Uncle David, now an old man, is haunted by having worked on the Manhattan project during World War II, designing the Atom Bomb, and seeks to atone. He also is a radio ham; he often talks to other hams about the Black Hills of his youth, the Male Voice Choir, about home. He is saddened by the use of telecommunication to trivialise important issues, the soap opera of state. However, Live Aid has decynicised him to an extent. Billy listens to David and hears the truth the old man speaks.

Billy experiments with his cordless 'phone, he learns to make calls. He accesses computers and speech synthesizers, he learns to speak. Billy makes contact with Jim a DJ at Radio KAOS, a renegade rock station fighting a lone rear guard action against format radio. Billy and Jim become radio friends, Reagan and Thatcher bomb Lybia. Billy perceives this as an act of political "entertainment" fireworks to focus attention away from problems at "home".

Billy has developed his expertise with the cordless 'phone to the point where he can now control the most powerful computers in the world. He plans an "entertainment" of his own. He simulates nuclear attack everywhere, but de-activates the military capability of "the powers that be" to retaliate. In extremes perceptions change, Panic, comedy, compassion. In a SAC bunker a soldier in a white cravat turns a key to launch the counter attack. Nothing happens; impotently he kicks the console, hurting his foot. He watches the approaching blips on the radar screen. As impact approaches, he thinks of his wife and kids, he puts his fingers in his ears.

Silence. White out. Black out. Lights out. It didn't happen, we're still alive. Billy has drained the earth of power to create his illusion. All over the dark side of the earth, candles are lit. In the pub in Billy's home village in Wales one man starts to sing; the other men join in. The tide is turning.

Billy is home.

2007-04-29T23:08:00.000+03:30

آقا یه صحنه جالب دیدم دلم نیومد ننویسم . تو کوچمون داشتم میومدم که دیدم تو جهت مخالف من گربه های هم محله ای شخله کنان -اصطلاح مشهدی به معنیِ ...نمیدونم حقیقت ، تومایه های سریع و یه ضرب و اینا- هر کدوم به یه جهت در حال فرارن ، یکی از تیر رفت بالا و یکی رفت زیر ماشین و یکی پشت من قایم شد و ...با کنجکاوی ته کوچه رو که نگاه کردم دیدم از دور یه دونه از این سگای تِریر یا پودل یا هرچی با اون نگاه کودن و زبون بیرون و موهای پلشتش بیخیال همه جا و حضور تاثیرگذارش ، جلوتراز صاحبش با اون راه رفتنِِ تند مخصوص خودش داره به این سمت میاد !درسته که واسه ما کوچولویِ مامانیِ دوست داشتنیِ کودنیه (من قبلا و قلبا از پندار پوزش میخوام) ولی بابا بدبخت سگیه برای خودش

2007-04-28T21:25:00.000+03:30

...

Nobody knows that you left for good

تا مدتهاعادت داشتم این جمله رو مطابق سواد انگلیسی خیلی از ایرانیای دیگه تحت اللفظی ترجمه کنم و روش بار معنایی مثبت بذارم وفاتحه بخونم به معنی شعر یا داستان یا هرچی. تا اینکه یه روز آرش رو حساب اینکه میخواست حالیم کنه که نخیر ، خیلی هم مالی نیستی - و البته موفق هم بود - بهم فهموند که در اینجا ابدیت مد نظر گویندست و نه الزاما خوبی و خوشی و سلامتی ."... که تو برای همیشه رفتی " همیشه ، تا ابد ... حکایت رفتن تو و خیالات ِ من هم حکایت این جمله و برداشت سطحی منه . خیال اینکه رفتی تا بکَنی ، تا رها شی از قفس احساساتِ در هم پیچیده م ، تا برسی به اونجایی که فکر میکنی جات اونجاست ، به نور ، به امید ، به خوبی. ولی حالا میبینم که نه . رفتی ، همین . تا همیشه ، تا ابد . تا خودِ رفتن

خواستم ایندفعه هم نگرانت باشم ، خواستم بازم دلم شور بزنه ، خواستم از این برزخی که میبینم توش گیر افتادی آزادت کنم ، ولی یادم افتاد که گفتی سعی نکنم همیشه همه خوب باشن ، نخوام که همه شاد باشن و پر امید و بی غم و غصه . یاد حرف سحر افتادم که میگفت

همش دوست داری همه خوب باشن ، دوست داری همه راضی باشن ، همه خودشون و خودتو دوست داشته باشن ، اینم ازخودخواهیته . خود خواهی! میفهمی؟ راست میگفت ، خودخواهم ، دوست دارم همه شاد باشن و خوب و خوشحال ، چون اونموقع خودم هم خوبم . این یه عمل سودجویانست . یادته ؟... دیگه نگران نیستم

........................

یاد حرف اون شبت افتادم ، دفعه آخری که حرف زدیم : اون لعنتی رو بذار کنار... اعتراف میکنم که اون شب در اوج ناراحتی یه دفعه پخی زدم زیر خنده . یه لحظه یاد این سناریوهای طلاق افتادم که توش زنه که بعد ماجرا خودشو جمع و جور کرده و به اون سرمنزل خوبی و خوشبختی رسیده داره مرده رو که حال و روز خوشی نداره - چه بسا بدترو دائمالخمرتراز گذشته - سرزنش میکنه و دلش به حالش میسوزه ونگرانشه

میبینی ؟ تو هم نگرانی . تو هم خودخواهی ، یکی مثل من

راستی ، با همون لعنتی نبود که از زیر زبونم" دوستت دارم" اعتراف میگرفتی؟

باید بذارمش کنار ، حق با توست

2007-04-19T22:10:00.000+03:30

آقا این به هیچ وجه یه پُست نیست . فقط یه چیزیه که کم کم داره میره رو اعصابم. اونم اینکه این سواد املایی بالاخره یه جایی کارمیده دستم .از همین الانش که سر کلمه " وجه " یه دقیقه گیر کردم بگیر تا اونروز که استاد بهروز سوتیمو بهم تذکر داد ( اصلا سوتی رو همینجوری مینویسن؟ ) یا اونروز که حس و حالم مثل الان ردیف ردیف بود و بعد مدتها اومدم بنویسم ولی سر کلمه "عُق " که رسیدم باز مخم قفل کرد و حال خوشم خوشتر شد و بیخیال نوشتن شدم ! بعدا از روی دست نسیم نگاه کردم که البته دیگه حسش نبود . یا مثلا اونروز که توی نوشتن گزارش بازدید ( ایناهاش! نگا، باز داشتم با "ذ" مینوشتم ) هرچی زور زدم یادم نیومد که "بغل" رو چجوری مینویسن و آخرش مجبور شدم از کلمه منسوخ " مجاور" استفاده کنم. یه مرگیم هست .اصلا هم به مستی و کله گرم و اینا هیچ ربطی نداره ، به ذهن مشغول و افکار مشوش و این چرت و پرتا هم هیچ مربوط نیست ... دِ اگه میدونستم چیه که الکی یه پُست حروم نمیکردم

2007-04-14T23:14:00.000+03:30

I'm sorry about the sun
How could I know that you would burn?
And I'm sorry about the moon
How could I know that you'd disapproved?
And I'll never make the same mistake
So next time I create the universe I'll make sure we communicate at length

But until then... better off dead
A smile on the lips and a hole in the head
Better off dead, it's better than this
Take it away cuz there's nothing to miss

I'm sorry about the world
How could I know you'd take it so bad?
And I'll never make the same mistake
So if you're looking for a patsywhy not try the entire human race
Just to play it safe

Until then... better off dead
A smile on the lips and a hole in the head
Better off dead, better than this
Take it away cuz there's nothing to miss

Better off dead, better off dead
Why don't you try pushing daisies instead?
Better off dead, better off dead
A smile on the lips and a hole in the head

And I'll never make the same mistake
The next time I create the universe I'll make sure you participate

And I'll never make the same mistake
The next time I create the universe I'll make sure we communicate at length
Just in case...

نمیدونم چه کِرمی دارم که هر وقت این آهنگ رو میشنوم باید یه جایی ، یه گوشه ای ، یه گوری بنویسمش . حالا از در و دیوار و کاغذ و کتاب دفتر بگیر تا ایمیل و وبلاگ و صفحه کامنت ملت . حالا هم که زورم رسیده به صفحه خودم . گلاب به روتون شده عین قضای حاجت که توهر سوراخی که شده باید تخلیه شه ... سوای قشنگیه موزیک ، انگیزه این کار خیلی هم واسه خودم روشن نیست ولی به نظر یه جور انگیزه شخصی میاد ! حالا هم که جفتمون عین بچه آدم سرجامون نشستیم و به کار هم کار نداریم من ول کن نیستم . آبروی طرفو ریختم وسط و چوب حراج زدم بهش . حتما باید اونقدر برم رو اعصابش که یه بلایی سرم بیاد . مریضی؟ خدای خوبی نیست که نیست ، اصلا مگه قراره همه خداها خوب باشن؟ اصلا مزه اش به همینه . خداست ، معصوم که نیست

2007-04-10T22:04:00.000+03:30

توی دفترش جز یه مشت تیر و تخته وچندتا جعبه که توشون اسباب و اثاثیه اش آماده و منتظر نقل مکانن چیز زیادی نمیبینی . بین همه اونا چشمم روی سه تارش که روی تخت خواب بدون لحاف و تشکش به دیوار تکیه داده قفل میکنه . از نگاهم میفهمه ، آروم رو لبه تخت میشینه و سه تار رو میگیره دستش. بعد یه کم نگاه کردن دستی به تارهاش میکشه . برای اینکه بفهمی از کوک خارجه خیلی به سواد موسیقی احتیاجی نیست. با دست دیگش سیگارشو از گوشه لبش ور میداره و با همون حالت بی حالتی که خاص خودشه وبا دود غلیظی که بیرون میده میگه " گذاشته بودم کاوه بیاد و کوکش کنه ، همیشه ازینجا که رد میشد یه سر میومد و قبل هر چیزی و حرفی اینو دستش میگرفت وروبراش میکرد " یه کم دیگه با تارها و پیچهاش بازی میکنه و بعد اطمینان از اینکه باز هم نمیتونه میگه " هنوز هم منتظرم که بیاد " ... تصویر ساده تر از این از نبودن و رفتن دیده بودی؟ سازت دیگه کوک نباشه و اون هم دیگه نباشه که دستی به سر و روش بکشه و دوباره برقرارش کنه

و تو هنوز منتظر باشی

...

2007-04-09T21:48:00.000+03:30

طبق معمول روزای زوج توی اتاقم تو شرکت نشسته بودم و سرم توی مونیتور و هدفون تو گوشم و توی عالم خودم .اتاق من دقیقا آخرین نقطه شرکته و خودم هم انتهایی ترین عضو اونجا ، دور افتاده و بیخبر از همه چیز ، پرت پرت . بقیه هم شنیدن که یکی هست اون ته مهای شرکت که سرش تو لاک خودشه و واسه خودش میاد و میره ، گاهی هم حس کنجکاویشون در حد کشیدن یه سرک گل میکنه ولی فقط در همین حد . یه چیزی تو مایه های بابا بزرگ هایدی . شاید هم واقعا عین خیالشون نیست و اینم مثل خیلی چیزای دیگه حاصل ذهن خلاق منه ...نشسته بودم و هدفون تو گوشم و توی عالم خودم ، سرم رو که بالا کردم دیدم دم در واستاده با یه جعبه شیرینی و یه لبخند . دفعه اوله که میبینمش ، مثل بقیه دخترای اونجا. تو همسایگی من در بین بقیه تارک دنیاهای شرکت جز من و خانم "ی" و چند تا سبیل اتاقای دور و بر و مهندس هیچ انسان قابل توجه دیگه ای پیداش نیست . جواب سلام میدم و تبریک سال نو . شیرینی تعارف میکنه ، ور میدارم و مناسبتشو میپرسم . با همون لبخند جواب میده امروز عید پاکِ ماست . تبریک میگم ، میخوام دست کنم تو کشو و از بیسکویت های مینو تعارفش کنم و بگم اتفاقا ما هم امروز روز عید ملی فناوری هسته ای مونه که میبینم رفته . حیف ،البته ارامنه که عید ملی فناوری هسته ای ندارن ، دارن؟آقا اینجا ارمنی نداریم؟... یادمه یه جایی خوندم که این عید مسلمین جهانه ، ولی خُب ، همه باید شاد باشن . کاش اونم در عوض لبخندش تو شادی ملیم سهیم میشد

پ . ن . : ملتی هستیم که شادی از سر و رومون میباره ، دیگه اینقدرش هم خوب نیست

2007-04-06T23:13:00.000+03:30

این صحنه رو حتما همتون دیدین ، یه داستان کاملا هالیوودی : تو یه پسر هستی، ترجیحا خوشگل و خوشتیپ ، ولی در عین حال خیلی معمولی ، یه دختر هم هست -از قضا اونم زیبا رو - که دوستته و دوستش داری ، خیلی دوستش داری ،اونم خیلی دوستت داره ،همیشه با همین ، یه لحظه هم از هم جدا نمیشین ، یه لحظه هم از هم چشم بر نمیدارین ، همه مبهوت شمان ، همه حسودی میکنن ، همه آرزوی این عشق پاک رو دارن (سوای تیپ و قیافتون ) تا اینکه یه روز تو یه مهمونی ، تنها لحظه ای که ازش چشم بر میداری میبینی که نیست ، با کله گرم و چشمای گیج میگردی دنبالش ولی پیداش نمیکنی ، نگرانی ،از یه چیزی که نمیدونی ، تا اینکه تو یه اتاق پرت میبینیش که با مثلا دوست صمیمیت که البته یه پسر خرفت ولی مایه داره ریختن رو هم و بوسی و لبی و موها پریشون و ... اول که باورت نمیشه ، بعدش هم که باورت میشه شروع میکنی به فحش و فحشکاری و در کنارش یه سیلی و اون پسره هم که انگار اسباب آزمایش الهیه اون کنارفقط نظاره گر ماجراست

" Fuck you "

دختره میگه و با چشمانی اشکبار ترکت میکنه . یه کم وا میستی و رفتنشو تماشا میکنی ، ولی کم کم متوجه گناه بزرگت میشی

"I'm sorry,ok?"

ولی اون سوار ماشینش شده و رفته ، میدوی، بازم میدوی ، ولی هیچوقت بهش نمیرسی ، میره و تو افق ناپدید میشه ، یا ماشینش چپ میکنه و میمیره ، یا یه پیانو میفته رو سرش ...صحنه آخر رو میشه هرجوری غمگین و اشک آور در آورد ، روایتها مختلفه ولی خیلی هم فرق نمیکنه. چیزی که مهمه اینه که اونی که اشتباه کرده ،اونی که پشیمونه ، اونی که میدوه ... تویی

میدوی ، میدویم ، حتی در اوج رسیدن

...

این هالیوودِ منفورِ دوست داشتنی

2007-04-02T21:58:00.000+03:30

من امشب یه چیزی دستگیرم شد ، اونم اینکه با یه بام تهران و یه آهنگ "چوپان تنها" و یه کلاه سیبی هم یه نفره میشه 13 رو در کرد، البته شاید ، اونم شاید ، یه بارون شدیدی هم بیاد و تا مغز استخونت خیس شه و بعدش هم یخ بزنه و دوباره سرماخوردگی و اون سرفه های کذایی(همینجوری مینویسن؟) که گوش شیطون کر دو سه هفته ست خوب شده دوباره یقه تو بچسبه ، ولی عوضش 13ت در شده! نه؟ اینش مهمه ... نمی ارزه؟

2007-03-28T21:57:00.000+03:30

فکر میکردم سال که خواست تموم شه کلی حرف داشته باشم واسه گفتن . همینجوری که نگاه میکردم میدیدم سالی بود پر اتفاقهای عجیب و غریب وآدمای جور واجور . سالی که مثل برق گذشت بدون اینکه بفهمم ولی وقتی فریم فریم بهش نگاه کردم دیدم از هیچ لحظه اش نمیشه به آسونی گذشت . دوست داشتم از تک تک این لحظه ها بنویسم و از آدمایی که تو همه این سکانسها نقش بازی کردن ، چه خوب و چه بد . خواستم از همشون بنویسم ، از سحر و سحر، از نورا و سارا ، آزاده و ارش ، رکسانا، پویان ، امیر علی ، سهیل ،امید، گلناز، لاله، بهزاد، نریمان و مریم، فرشید، نسیم، فرزاد، مهندس، پندار، تن ناز، محمد رضا، کاوه ... و یه عالم آدم دیگه که شاید صد سال دیگه هم گذرشون اینجا نیفته که وصفشون رو بخونن . خواستم از همشون تشکر کنم که یه سال دیگه از زندگیمو ساختن- تلخ یا شیرین- که بودنشون برام یه خاطره شد و یه تصویر از زندگی . ولی خب ، نوشتنم نیومد . هرچی بود گذشت ، سال نو شد. نقطه سر خط

2007-03-27T22:07:00.000+03:30

بالاخره برگشتیم خونه و همون زندگی قدیم . ظاهرا چیزی عوض نشده تو سال جدید . ظاهرا البته . راستی سال نوتون مبارک ، ندیدمتون اینور سالی... این برگشتن برام یه سردرد داشت ، از اون مدلش که وقتی تو قطار در خلاف جهت حرکت میشینم بهم دست میده . درست نمیدونم ولی شاید به خاطر اینه که اینجوری جای اینکه فکر کنی تویی که داری جلو میری احساس میکنی این دنیاست که داره ازت فرار میکنه ... حس غریبی نیست

........................

سال جدید رو با یه قلب خالی شروع کردم . نمیدونم این خوبه یه بد ، فقط میدونم از همون چند تا لکه احساسی که رو قلبم افتاده بود هم دیگه خبری نیست . شدم پاک پاک . با یه قلب خالی میشه خیلی کارا کرد ، نه؟ میشه توش خاک ریخت و گلدونش کرد ، یا آب ریخت و گذاشت تو یخچال یا قاطی شیشه ادکلون ها و اسپری های خالی گذاشتش تو دکور اتاق یا

...

حرف زیاده ولی میذارم واسه بعد . میخوام یه کم فکر کنم ، کمتر پیش میاد

2007-03-20T14:39:00.000+03:30

اصلا دوست ندارم نوشته های قبلی رو خط خطی کنم یا براش اصلاحیه بزنم. فقط همینو بگم که اون لحظه ای که قاطی 1000 تا نام و یاد دیگه تو ذهن ادما تلنبار شدی و خاک فراموشی رو ریختن روت و سنگ نکبت رو کوبیدن بالای سرت ، بدون که مردی
حتی اگه باشی
حتی اگه نفس بکشی
حتی اگه...
.............
دیدمش ، سالم و سلامت ، سُر و مُر و گنده . باورم نمیشد . هنوز هم نمیشه. از نگاه بهت آلودم فهمید ،اما به روش نیاورد
"!محمد رضا؟"
................
دم عیده ، قراره شاد باشیم . باشه ،فقط بذار همین یه جمله رو بگم و تمومش کنم ، یه کوچولو :
ما قاتلیم . قاتل نامها و یادها و خاطره ها . شرممان باد
خُب ، عیدتون مبارک
شاید تا سال تحویل برگشتم

2007-03-18T00:46:00.000+03:30

مُرد...
یعنی فوت کرد،
یعنی دیگه نیست،
یعنی دیگه نفس نمیکشه ،
یعنی دیگه لبخند نمیزنه ،
یعنی دیگه سه تار نمیزنه ،
یعنی دیگه خط نمیکشه،
اصلا یعنی دیگه مهندس نیست،
یعنی دیگه هیچی نیست ،
یعنی شد یه اسم رو یه تیکه سنگ با خط نستعلیق کج و کوله، ...

آره... میگی : نه، یادش هست ، نامش هست ، خاطره اش هست ، خوبیاش هست...ولی خودت بگو چند تا از همین نامها و یادها و خاطره ها و خوبیها تو مغز و فکر و وجودت قطار کردی که دارن خاک میخورن؟ همه اینا هم مثل همون بدن بیجون تو وجود پر ادعامون زیر خروارها خاک خوابیدن و دلمون خوشه که هستن
هنوز هست !...به کی دلداری میدیم؟خودمون؟ میدونم داغداری ، ولی بیا یک کم به این کارمون و به این حرفمون بخندیم.خودمون رو تسلی میدیم که نکنه یه 2 روز ناراحتی بکشیم ، نکنه یه لحظه خودمون رو بذاریم جای اون و برای یه لحظه هم که شده مزه نیستی رو تو ذهنمون شبیه سازی کنیم . نکنه با حقیقت کنار بیایم ، این حقیقت که کاوه هم مُرد
یعنی فوت کرد،
یعنی دیگه نیست،
یعنی دیگه...
............................
میگن همه اینا نشونست ، نشونه اینکه بدونیم به این دنیا و زندگی اعتباری نیست ، که بدونیم به هیچی این دنیا نباید دل بست ، که قدر بدونیم که... رفتن کاوه ، رفتن محمدرضا ، رفتن همه اونایی که رفتن تا فقط یه نشونه باشن ، دیروز ، امروز ، فردا ... همش نشونست . یه روزی خودمونم میشیم یکی از همین نشونه ها به این امید که 4تا کودن دیگه مثل خودمون یه روزی بفهمن. به این امید که نام و یاد و خاطرمون زنده باشه! قاطی هزار تا نام و یاد وخاطره دیگه. فکرشو بکن

2007-03-07T00:00:00.000+03:30

امروز تو کارگاه وقتی پامو از اتاق گذاشتم بیرون دیدم آمبولانسیه و جمعیتی و برو و بیایی و ملت ایرانی بیکار فضولی و... وقتی رسیدم صحنه خالی شده بود ، از یکی از نگهبانا ماجرا رو پرسیدم ، گفت یکی از کارگرای سنگ کار وقتی داشته با سنگ فرز -میدونی که چیه؟- کار میکرده دستگاه از دستش در رفته و گرفته به صورتش و ... قیافمو هم کشیدم و گفتم اوی اوی اوی ... خسته نباشین، فعلا... یه صد قدم که رفتم جلوتر به خودم اومدم که همون اوی اویی هم که گفتم از روی دلسوزی واسه کارگر زحمتکش بدبخت نبوده بلکه فقط یه لحظه صحنه رو تو ذهنم تصور کردم و از تصویر به دست اومده همچی یک کم چندشم شده... نه ،آدم پستی نیستم ، دلم هم از سنگ نیست ، حیوون هم نیستم، فقط همچی یک کم فاصله بین گوشم و احساسم زیاد شده ، یک کم ، همین...ۀۀۀ

2007-03-03T18:59:00.000+03:30

چند وقتی میشه که طبقه 50 نرفتم.گفته بودم که شاید دیگه پام رو اونجا نذارم ، مگه اینکه گذرم بیفته . آخرین باری که رفتم همش غبار بود و کثافت ، ولی از خدات خبری نبود... روزای اول آشناییمون بود ، گفتی اون بالا که رفتی سلامم رو به خدا برسون .گفتم چی بگم بهش ؟ گفتی دعا کن برام . گفتم دعا بلد نیستم ، حرفتو بگو تا بگم ، در گوشش ، گفتی و منم گفتم .ازونجا بهت زنگ میزدم و گوشی رو میدادم بهش که با خدات حرف بزنی . داشت از خدات خوشم میومد . روزا کارم شده بود همین -از بچگی در گوشی حرف زدنو دوست داشتم- میگفتم و اونم میشنید ، یعنی فکر میکردم میشنوه . آرزوهای تو بود ، آرزوهای منم شده بود ، غول چراغم رو پیدا کرده بودم ... اون شب ، بعد همه اون حرفا ، بعد اون پایان، یه لحظه سایه اش رو احساس کردم، رو سرم ، رو وجودم سنگینی میکرد ، کار خودش بود. نمیدونم آرزوی کی بود، نفهمیدم کیه که غیر من زبون خدات رو بلده . ولی یه چیزو فهمیدم : خدات ترس از ارتفاعش ریخته ، خدات راه پایینو بدجوری بلد شده . دیگه نه غول چراغ منه نه تو ، شده مال همه ، حرف هر کس و ناکسی رو گوش میکنه ، هر کی سیگارشو آتیش کنه ، هر کی ساعتو بهش بگه ، هر کی به اسم کوچیک صداش کنه... هرجایی ممکنه ببینیش ، تو هر لباسی ،ایستاده سر چهار راه با یه سوت تو دهنش، کنار زاینده رود در حال قدم زدن وپیپ کشیدن، توی پارک اندیشه قاطی معتادای سابق در حال تقسیم امید، توی کمد اتاق خوابم ، یا توی جلد علیرضا در حال بحث فلسفی در انکار خودش. احساس میکنم دیگه از همینجا روی صندلی هم صدامو میشنوه ، اونم بدون اینکه گوششو جلو بیاره. نمیشناسمش، شد همون غریبه ای که بود ... دیگه تموم شد. حرفمو باور کن ، طبقه 50 دیگه خدا نداره، اگر هم باز برگرده اون بالا نمیدونم دیگه چی ازش بخوام. نمیدونم غیر تو آرزوهامو میتونم از رو دست کی نگاه کنم .خدا کنه دیگه گذرم اون بالا نیفته ...جاش اون بالا بدجوری خالیه ، مثل جای تو که همیشه خالی بود...ۀۀۀ

................................................

چند وقت پیش یه فیلمی دیدم که توش یه مامور پلیس بعد کلی تحقیقات غول چراغ قصه ها رو به جرم اینکه با برآورده کردن آرزوهای احمقانه آدما باعث مرگشون میشده دستگیر میکنه .غول که بر خلاف تصور بانویی زیباروست از مرد میخواد که در عوض آزادیش ازش سه تا آرزو بخواد .مرد به فکر فرو میره و از زن میپرسه اگه جای من بودی چی آرزو میکردی؟ غول جواب میده آرزو میکردم کلمه آرزو تو فرهنگ لغطم وجود نداشت ۀۀۀ

2007-02-27T23:22:00.000+03:30

از بالای عینکش از پشت تریبون روی سن آمفی تاتر یه نگاه به جمعیت انداخت وچشمش به من و چهار دیگه مثل من بین اونهمه مهندس پیر و پاتال خرمایه الکی خوش که افتاد گفت : از اینکه میبینیم عده ای از دوستان مباحث ماهیانه ما رو دنبال میکنن و حضور ثابت دارن بسیار خوشحالیم و جای بسی خوشبختیست... میبینی؟ حضور ثابت ، قیافه ثابت ، طرز فکر ثابت ، وجود ثابت... باعث ناراحتی و سرخوردگی که نیست هیچ ، اسباب بسی افتخار هم هست

2007-02-25T19:10:00.000+03:30

عجیبه... دیشب خواب دیدم میخوام برم کره ماه ! فکرشو بکن ، قرار بود یه عده ازمتخصصین و آدم حسابیهای ایروونی رو جمع کنن و با یه سفینه روسی بفرستن ماه واسه تحقیق ومطالعه و چمیدونم از این فیلما. منم به عنوان یه آرشیتکت همراهشون بودم برای بررسی شرایط سکونت تو کره ماه و مجتمعهای مسکونی آینده و خلاصه کار نداریم یک بساطی... کلی تو خواب خوشحال بودم و ذوق میزدم، واسه چی، نمیدونم. شاید به خاطر دیدن مسکو (!) خلاصه بماند که بعد کلی تدارک و آمادگی و صغری کبری و حلالیت و... درست دم پله های فضا پیما با یه بوق ماشین تو کوچه دوباره برگشتم به تخت خواب خودم و پروژه ماه نوردی ایرانی یکی از متخصصینشو از دست داد... ولی نه ، جدی، فکرشو بکن ، رفته باشی ماه و برگشته باشی، خنده داره نه؟ طرف چیکارست؟ ماه نورد ! اِ اِ اِ ! باحاله ها ، اونوقت هر وقت دارم با کلاه سیبیم و هدفون تو گوشم تو پارک راه میرم دخترا با انگشت نشونم میدن و میگن : هِی ! این همون پسرست که رفته ماه... میرم و از عقب شرقی میزنم پشت پسر دخترایی که رو نیمکت سرشونو گذاشتن رو شونه هم و خیلی عاشقانه دارن ماه رو نگاه میکنن وزیر لب با هم پچ پچ میکنن... و میگم : بچه ها ، بیخیاااااال! اون فقط یه صحرای خاکستری گُندست با یه عالم سوراخ و چاله های ریز و درشت و چهار تا کوه و صخره ، هیچ چیزرومانتیکی هم توش نیست. یعنی چرا ، اونجا میتونی تا دلت خواست بالا پایین بپری و حس پرواز بگیری ، اینش کیف داره ، یا که سر بالا تف کنی و فرصت کافی برای تماشا داشته باشی ، یا که با ماسه هاش یه قلعه درست کنی که پای هیچ بنی بشری حالا حالاها خرابش نکنه ، ولی هیچ کدوم اینا که رومانتیک نیستن ، هستن؟ من که اگه جای شما بودم ترجیح میدادم همونجا بشینم و ازونجا زمینو نگاه کنم ، حسش خیلی بیشتر بود... و اونوقت حتما اون دو دلداده بدون توجه به حرفهام و اینکه فاتحه خوندم به حس قشنگشون درحالیکه زل زدن به من ، در گوش هم یواشکی میگن : این همون پسرست که ... بر مخترع بوق ماشین لعنت....... نمیدونم این بهنام کی میخواد بیاد این بطریشو که اینجا جا گذاشته ببره؟

.............................................................

گفته بودم که دوست دارم برم یه جای دور که هیچکی نشناسدم و منم هیچکی رو نشناسم ولی نمیدونستم تقدیرم کره ماهه

.............................................................

راستی ، دقت کردی که هرچیزی و هر کسی فقط وقتی که ازمون دوره و دستمون بهش نمیرسه خوب و زیبا و دوست داشتنی و رومانتیکه ولی وقتی که بعد عمری بهش میرسیم ...ۀۀۀ

سلام

2007-02-21T18:25:00.000+03:30

سلام... در حالی اینجام که تا همین 5 دقیقه پیش تصور انجام هر کاری رو میدادم جز اینکه اینجا نشسته باشم و چشممو دوخته باشم به صفحه کلید و دونه دونه دنبال حروف فارسی بگردم و بازم بنویسم ... خواستم بازم ازت بخوام که نخونی ، که همینجا بعد نقطه این جمله سر خط نری و ببندی و بری ، ولی میدونم که گوش و چشمت بدهکار نیست، حتی اگه... نمیدونم چی بگم ، چجوری و کجا. دلم میخواد یه داد بلند تایپ کنم که دلم خوش باشه خالی شدم . هرچی باشه اینجا دیگه ازصورت سرخ و سیلی و نیش باز خبری نیست .عجیبه ، اینجا همه خودشونن. از چشممون، زبونمون، دلمون، بغضمون، اشکهامون... دروغ و دورویی و دورنگی و هر کثافتی بر میاد ولی از انگشتهامون نه. وقتی مینویسیم دیگه خودمونیم ، خسته و سرد و غریب. فکر میکردم حرف زیاد دارم واسه گفتن ،از خودم ، از تو ، از این کلاف سر در گم.اونجوری که بدو بدو از راه رسیدم و لباس در نیاورده و کلاه به قول سحر سیبی به سر، کامپیوتر رو روشن کردم و نشستم پاش گفتم حتما تا خود صبح مینویسم و همه صفحه رو سیاه... ببخشید سفید میکنم و میگم و میریزم و میپاشم و... ولی نه، میبینم که حرفی ندارم. این رسم مهمون نوازی نیست ، راست میگی، ولی به حرفم گوش نکردی و خوندی.اومدم اینجا با خودم تنها کنم، چهارتا فحش و بد و بیراه آبدار حواله خودم کنم و حالشو ببرم ، یه" چرا"ی گنده واسه خودم بنویسم و تا صبح به جوابش فکر کنم ، ولی نذاشتی. تقصیر تو نیست.خودم دعوتت کردم. نگو کارم اشتباه بوده. خواستم بیای، که ببینی نیش بسته مو، که ببینی صورتم از چی سرخه... خوش اومدی

خر واقعی

2007-02-17T22:04:00.000+03:30

در پنجره گرد قایق کاکاییها را می دید که در هوای گرفته صبحی در دمیدن مردد , با پریشانی پرواز میکردند و جیغ و ویغ غم انگیز و بی معنیشان آسمان را پر کرده بود. آدم همیشه به شنیدن شیونهای کاکاییها خیال می کند که بار غم بر دلشان سنگین است حال آنکه جیغهاشان هیچ معنایی ندارد و مسائل روانی خود آدم است که این احساس را در دلش بیدار میکند. آدم همه جا چیزهایی میبیند که وجود ندارد , این چیزها در دل خود آدم است. آدم به یکجور درون گو مبدل میشود که از زبان کاکاییها و آسمان و باد و خلاصه همه چیز حرف میزند. صدای عرعر خری را میشنویم. خریست و فوق العاده هم خوشحال و نیکبخت است که فقط خرها میتوانند باشند.با خود میگوییم : "وای خدایا! چه فلاکتی در این عرعر نهفته است ! " دلمان برایش کباب میشود. ولی این برای آنست که خر واقعی خود ماییم . حالا خودتان را در قالب کاکاییها میگذارید و جیغ و شیون آنها را پر از غصه مییابید.تمام شیونهای جان شکاف آنها برای اینست که جایی مخرج فاضلابی پیدا کرده اند که به دریاچه سرازیر میشود و این خبر خوش را به هم بشارت میذهند.این توهم از خطای دید است.البته منظورم اختلاف دیدگاه است ,شما منظورم را ملتفت میشوید. شب به قله شایدگ صعود میکنید و ستاره ها را تماشا میکنید و لذت میبرید.خود را به چیزی یا به کسی نزدیک احساس میکنید . اما از ستاره خبری نیست . فقط کارت پستالهاییست که معلوم نیست از کجا رسیده است. نوری که شما میبینید میلیونها سال پیش این ستاره ها را گذاشته و آمده است. اینها پیشرفت علم است. شما روی اسکیهاتان ایستاده اید و به چوبدستی هاتان تکیه داده اید و حیرانید . ولی در آن بالا هیچ چیز نیست .اینها هم چیزهایی است که در دل شما می گذرد . علم تپانچه عجیبی است . با همه جور چیز میتوان آنرا پر کرد ودرق درق کلک هر چیز قشنگی که هست کند. آن وقت است که آدم درون گو میشود و هر چه در دل دارد بر زبان می آورد : سکوت و آسمان و کاکاییها را...

خداحافظ گری کوپر- فصل دهم

حواشی یک روز ولنتایم(!)

2007-02-15T19:59:00.000+03:30

صبح نه خیلی زود, ساعت هشت و نیم- پیاده کنار زاینده رود, هوای ابری با یه نمه بارون,کلاه به قول سحر" سیبی" روی سر, هدفون توی گوش و موزیکی که گرفتگی همه لابیرنتهای مغزت رو باز میکنه- و ظاهرا هیچ ربطی به اینجور لوکیشن ها نداره : آناتما - , صدای جیغ تک و توک مرغای دریایی (!) که حتی صدای گیتار برقی توی مغزم هم حریفش نیست, باد سرد زمستونی از نوع خشک کویری قاطی با نم رودخونه , منظره ای که ته نداره ( یادمه سر درس طراحی معماری - طراحی پارک - میخواستم مسیری طراحی کنم که آدما همه به یک جهت اونم به طرف جلو حرکت کنن و هیچکس حتی یک نفر از اون مسیر برنگرده , یه جور حس بی انتهایی یا ابدیت یا تو همین مایه ها... نتونستم) و انتظار... همه این رو که کنار هم میذاری حاصلش حسی میشه که با دنیا عوضش نمیکنی , یعنی من که نمیکنم...کاش هیچکی این مسیرو بر نمیگشت

..............................................................

توی یه قهوه خونه کنار زاینده رود نشستم ,هنوز منتظر. یه عده آدم قد و نیم قد که انگار برای یه جور انجام وظیفه نشستن وقلییون میکشن, فضا هم پر دودی که چشم به زور چشمو میبینه. این بار دیگه برای سرفه عذاب وجدان ندارم. روی یه کاغذ نوشتن از پذیرایی افراد زیر 20 سال معذوریم.مملکتی که جوونای زیر 20 سالش حتی دود قلیون هم نباید بخورن باید مملکت سالمی باشه(!) یاد هولدن میفتم که اگه اینجا بود واسه قلیون کشیدن هم باید کلی فیلم و سیانس در میاورد !... صبحونه به سبک کوچه بازاری اونم با 1000 تومن پول , نمیدونم چرا به نظرم کم میاد , شاید چون با پیتزای 5000 تومنی مقایسش میکنم. میام بیرون. لای ابرا باز شده و یه نمه آفتاب از لابلاش میریزه پایین و بارون همچنان پابرجاست. اینم به اون حس اضافه میکنم. حتی اگه دوربین هم داشتم از این منظره عکس نمیگرفتم. بعضی چیزا هست که فقط مال همون لحظه ست و فقط باید تو قاب خاطره جاشون داد , فقط... صدای زنگ موبایل , نیشم باز میشه

.............................................................

غروبه , بازم کنار زاینده رود.بارون بند اومده و ابرا بازم بازتر شدن.آسمون سرخ و رو به سیاهی و رودی که زیر نور چراغا و سرخی آسمون آروم و بیصدا هنوزهمونقدر پر از حسه. رو به پل خواجو که چراغاش روشنه نشستیم و... حالا دیگه روی رود و توی آسمون پره از مرغای دریایی. به قل سحر کارشون بر عکس ما آدماست. صبح که میشه هیچجا پیداشون نیست ولی همینکه غروب شد برعکس ما که خسته یه جا اون کنارا نشستیم و آروم و ساکت چشممون به غروب و آسمون و رودخونست ,سر حال میان و شروع میکنن پرواز و ورجی وورجی کردن و جیغ کشیدن. اصفهان شهر تضادهاست. ساختمونای تاریخی وسط شهری که دیگه هیچ چیزش رنگ کهنگی نداره, مرغای دریایی شب زنده دار اونم وسط روودخوونه وسط کوییر ، کافی شاپی که پره از پسر دخترای جفت جفت واز در و دیوارش قلب آویزونه ولی صاحبش ازت میپرسه آقا اموز خبریه ؟! و سحر که حتی یه ریزه هم لهجه اصفهانی نداره... هوا دیگه تاریک شده. کنار رود راه میریم ,فواره بزرگه وسط رود روشن شده و پودر آبش می پاشه رو صورتت.سرده ولی ...ه

............................................................

تو اون درس طراحی معماری اگه نتونستم چیزی که دوست دارم طراحی کنم ولی یه چیز یاد گرفتم : اگه میخواین چیزی یا فضایی رو تعریف کنین یا شاخصش کنین یا احساستونو نسبت بهش بیان کنین, اطراف وکناره ها و حواشی اونو تعریف کنین تا پررنگ تر و زیباتر و خاطره انگیزتر ببینینش

یادم اومد که پارسال همین موقعها یه جمله از فیلم" درخشش ابدی" در وصف ولنتاین رو تو مسنجرم گذاشته بودم-امروز روزیه که کمپانی های کارت تبریک درست کردن تا باعث شن مردم مثل احمقا فکر کنن - و آزاده چنان دعوا یی برام تایپ کرد که چهار ستون مسنجرم لرزید که مهم نیست کی رو دوست داشته باشی و چقدر, ولنتاین روز دوست داشتن و عشق ورزیدنه نه روز دوست و معشوق,مهم اینه که دوست داشتن رو فراموش نکنی و براش احترام قائل باشی حتی اگه هیچ کسی تو دلت نباشه...فیلم رو دوباره چند روز پیشا دیدم. شخصیت فیلم(جیم کری) آخر فیلم حرفشو پس گرفته بود

............................................................

میدونم اصفهان و خیابوناش و زاینده رود رو خیلی دوست داری.جاتو حسابی خالی کردیم

اولین تغییر...

2007-02-12T21:15:00.000+03:30

بعد مدتها یعنی قریب بر یک هفته یا شاید هم بیشتر تصمیم گرفتم تغییر مهمی تو زندگیم بدم و چه تغییرو تنوعی بزرگتر از اینکه لامپ اتاقم رو عوض کنم , تصمیمی که از عملی کردنش بلافاصله پشیمون شدم چون منظره حاصله با چیزی که تو عالم خیال از دور و برم تو این مدت تصور کرده بودم کم فرق نداشت. لبخند بلاهت آمیز باب رو که روز و شب تاثیر چندانی در کیفیت بصریش نداره و شکل ظاهری کامپیوتر- که تو تاریکی هم میشه از سیمهایی که به پر و پات میپیچن پی به وخامتش برد- و کادوی سحر که یه هفته ست گذاشتم که کادوش کنم و هنوز نکردم رو که بذاری کنار...خب ,سرتونو با توصیف یه بازار مکاره یا سرزمین عجایب آلیس درد نمیارم, میدونم تو زندگی همتون مشابهش هست, اونم بعد یه هفته زندگی تو تاریکی... اگه پیش خودتون فکر میکنین تموم مشکلات و بد بختیها وفکر و ذکر من توی یه لامپ سوخته و عوض کردنش خلاصه میشه یا شیر آب حموم که چکچکش سوهان روحمه یا سوسکهایی که تو هر اتاقی که پا میذارم بدو بدو به پیشوازم میان و... سخت در اشتباهین , ولی خب, برای تغییر و تحول تو زندگی قدم بزرگیه , قبول کنین... و اگه فکر میکنین قراره فکری به حال دنیای کوچیک اطرافم بکنم بازم سخت در اشتباهین ! گفتم تغییر ,نگفتم که قراره زندگیمو به هم بریزم. و اگه فکر میکنین سرفه ام بهتر شده بازم سخت در اشتباهین چون برنامه قرصهام هم جزو یکی از اون روزمره گی هاست که قراره شدیدا باهاشون مبارزه کنم... به باب حسودیم میشه ,اگه قرار بود هر روزم مثل دیروز باشه کاش حداقل اون لبخند احمقانه دوست داشتنی همیشه و هر روز رو صورتم بود

شروع

2007-02-11T19:37:00.000+03:30

خب, بالاخره بعد از کلی سلام و صلوات و بکش و پسکش پای من به عنوان آخرین شخصیت اینترنتی به اینجا باز شد و نسیم کار خودشو کرد. میتونی یه روزی به خودت افتخار کنی نسیم! تصورش رو بکن که تو یه اتاق تاریک با لامپ سوخته پشت یه کامپیوتر با دل و روده ریخته بیرون با یه عروسک باب اسفنجی با اون نگاه کودنش روی مونیتور, نشستم و قراره که...این سرفه لعنتی...جای سحر خالی.نمیدونم کی قراره خوب شم...کجا بودم؟آره,قراره که ما هم بله!فکر کنم اینجا بتونم از زندگی روزمره ام بگم,یا از احساسم به سحر , یا از آهنگای مورد علاقم یا از بدبختیام, یا فحشو بکشم به پایین و بالای زمونه و مملکت و زندگی و دوست نامرد و دخترا..ی...این سرفه از اون چیزاییه که یادم میندازه امروزم هم مثله دیروزمه.انگار داره کم کم از این روزمره گی خوشم میاد.فکر کنم بهش میگن ترس از تغییر, تو مایه های ترس از خوب شدن...فکر کنم این معرفی خوبی از من نباشه, اینقدرا هم مفلوک نیستم...هی!چرا اینجوری نگام میکنین؟ درستش میکنم, اصلا اومدم اینجا که درستش کنم.قراره بنویسم که حداقل یه چیزم با دیروز فرق کنه.حداقل به خودم ثابت کنم که ز...ن...د...گ...یم...فکر کنم بدنم داره مقاومت میکنه,انگار ایندفعه مغزمه که داره جای ریه ام جون میکنه.تف به این روزمره گی.دیگه از هر چی تکراره خسته شدم.جلوش وا میستم.گور بابای مغز و ریه و س...ر...ف...ه...واسه امروز بسه. مهم اینه که شروع شد.خوب میشم...الان ارباب حلقه ها شروع شد و میخوام برای 25 مین بار بشینم نگاهش ک...ن...م...باور کنین خوب میشم!قول میدم سحر! خوب میشم