چند روزِ غریبی بود ، معجونِ هذیون وخاطراتِ بی نام و نشون ؛ دِ ژَ وو یا خیال یا ...اون روز رو صندلی رو ایوونِ ویلای نریمان ، شمال، جدا از سر و صدا وهیجان وفریادِ زو بازیِ بقیه و گربه ای که خودشو به پاهام میمالوند و من که برای اولین بار تو عمرم نوازشش میکنم ، در اوج نفرت ، در اوج درک متقابل ، اونقدر که با سرش روی پام خوابش ببره ... نم بارون وسط خیابون با بینی گرفته و گوشیهای هدفونی که چپوندم تو گوشم وگوش دادن همه آهنگای تریون و آناتما که خیلی وقت بود تو ترکش بودم از سر تا ته و نگاه دوخته من به افق ، جنگل نمک آبرود و آسمونِ کبودِ ابری ... بیدار شدنم تو تختخواب از شدت سرفه و صدای رعد و برق ودیدن تلفن توی دستم که حالا بوق آزادش سوت گوشخراش شده ... ازتو هم پیچیدن همه این حواس بیربط ، از وسط این گرداب ، داره سر بر میداره ، یه حس ، یه خاطره کهنه، یه هیولا ، اونقدر آشناست که ازش نمیترسم و از همینش میترسم ، ازاینکه حتی به قول سپهر نتونی به گوشه دفتر خاطراتت منگنش کنی که دست و پا نزنه . دست و پا میزنه ، لگد میزنه ، مثل جنین تو شکم مادرش ، اونقدر که یه روزی شکمتو پاره کنه و همه چیزو بپاشه بیرون ؛ یه هیولا ، یه بیگانه

...................

با صدای شباب برمیگردم رو صندلیم رو ایوون "حیف که خوشگلن ...کشا " میگه و با ذغالهای قلیونش ور میره .هنوز هم دارم پشت گردن و گوشاش رو ناز میکنم . میگم " اگه نبودن الان 1000 سال بود که نسلشون منقرض شده بود"ۀۀۀ