طبق معمول روزای زوج توی اتاقم تو شرکت نشسته بودم و سرم توی مونیتور و هدفون تو گوشم و توی عالم خودم .اتاق من دقیقا آخرین نقطه شرکته و خودم هم انتهایی ترین عضو اونجا ، دور افتاده و بیخبر از همه چیز ، پرت پرت . بقیه هم شنیدن که یکی هست اون ته مهای شرکت که سرش تو لاک خودشه و واسه خودش میاد و میره ، گاهی هم حس کنجکاویشون در حد کشیدن یه سرک گل میکنه ولی فقط در همین حد . یه چیزی تو مایه های بابا بزرگ هایدی . شاید هم واقعا عین خیالشون نیست و اینم مثل خیلی چیزای دیگه حاصل ذهن خلاق منه ...نشسته بودم و هدفون تو گوشم و توی عالم خودم ، سرم رو که بالا کردم دیدم دم در واستاده با یه جعبه شیرینی و یه لبخند . دفعه اوله که میبینمش ، مثل بقیه دخترای اونجا. تو همسایگی من در بین بقیه تارک دنیاهای شرکت جز من و خانم "ی" و چند تا سبیل اتاقای دور و بر و مهندس هیچ انسان قابل توجه دیگه ای پیداش نیست . جواب سلام میدم و تبریک سال نو . شیرینی تعارف میکنه ، ور میدارم و مناسبتشو میپرسم . با همون لبخند جواب میده امروز عید پاکِ ماست . تبریک میگم ، میخوام دست کنم تو کشو و از بیسکویت های مینو تعارفش کنم و بگم اتفاقا ما هم امروز روز عید ملی فناوری هسته ای مونه که میبینم رفته . حیف ،البته ارامنه که عید ملی فناوری هسته ای ندارن ، دارن؟آقا اینجا ارمنی نداریم؟... یادمه یه جایی خوندم که این عید مسلمین جهانه ، ولی خُب ، همه باید شاد باشن . کاش اونم در عوض لبخندش تو شادی ملیم سهیم میشد

پ . ن . : ملتی هستیم که شادی از سر و رومون میباره ، دیگه اینقدرش هم خوب نیست