این صحنه رو حتما همتون دیدین ، یه داستان کاملا هالیوودی : تو یه پسر هستی، ترجیحا خوشگل و خوشتیپ ، ولی در عین حال خیلی معمولی ، یه دختر هم هست -از قضا اونم زیبا رو - که دوستته و دوستش داری ، خیلی دوستش داری ،اونم خیلی دوستت داره ،همیشه با همین ، یه لحظه هم از هم جدا نمیشین ، یه لحظه هم از هم چشم بر نمیدارین ، همه مبهوت شمان ، همه حسودی میکنن ، همه آرزوی این عشق پاک رو دارن (سوای تیپ و قیافتون ) تا اینکه یه روز تو یه مهمونی ، تنها لحظه ای که ازش چشم بر میداری میبینی که نیست ، با کله گرم و چشمای گیج میگردی دنبالش ولی پیداش نمیکنی ، نگرانی ،از یه چیزی که نمیدونی ، تا اینکه تو یه اتاق پرت میبینیش که با مثلا دوست صمیمیت که البته یه پسر خرفت ولی مایه داره ریختن رو هم و بوسی و لبی و موها پریشون و ... اول که باورت نمیشه ، بعدش هم که باورت میشه شروع میکنی به فحش و فحشکاری و در کنارش یه سیلی و اون پسره هم که انگار اسباب آزمایش الهیه اون کنارفقط نظاره گر ماجراست

" Fuck you "

دختره میگه و با چشمانی اشکبار ترکت میکنه . یه کم وا میستی و رفتنشو تماشا میکنی ، ولی کم کم متوجه گناه بزرگت میشی

"I'm sorry,ok?"

ولی اون سوار ماشینش شده و رفته ، میدوی، بازم میدوی ، ولی هیچوقت بهش نمیرسی ، میره و تو افق ناپدید میشه ، یا ماشینش چپ میکنه و میمیره ، یا یه پیانو میفته رو سرش ...صحنه آخر رو میشه هرجوری غمگین و اشک آور در آورد ، روایتها مختلفه ولی خیلی هم فرق نمیکنه. چیزی که مهمه اینه که اونی که اشتباه کرده ،اونی که پشیمونه ، اونی که میدوه ... تویی

میدوی ، میدویم ، حتی در اوج رسیدن

...

این هالیوودِ منفورِ دوست داشتنی