فکر میکردم سال که خواست تموم شه کلی حرف داشته باشم واسه گفتن . همینجوری که نگاه میکردم میدیدم سالی بود پر اتفاقهای عجیب و غریب وآدمای جور واجور . سالی که مثل برق گذشت بدون اینکه بفهمم ولی وقتی فریم فریم بهش نگاه کردم دیدم از هیچ لحظه اش نمیشه به آسونی گذشت . دوست داشتم از تک تک این لحظه ها بنویسم و از آدمایی که تو همه این سکانسها نقش بازی کردن ، چه خوب و چه بد . خواستم از همشون بنویسم ، از سحر و سحر، از نورا و سارا ، آزاده و ارش ، رکسانا، پویان ، امیر علی ، سهیل ،امید، گلناز، لاله، بهزاد، نریمان و مریم، فرشید، نسیم، فرزاد، مهندس، پندار، تن ناز، محمد رضا، کاوه ... و یه عالم آدم دیگه که شاید صد سال دیگه هم گذرشون اینجا نیفته که وصفشون رو بخونن . خواستم از همشون تشکر کنم که یه سال دیگه از زندگیمو ساختن- تلخ یا شیرین- که بودنشون برام یه خاطره شد و یه تصویر از زندگی . ولی خب ، نوشتنم نیومد . هرچی بود گذشت ، سال نو شد. نقطه سر خط